Pričom i pričanjem raskriljujući dveri „Mojsinjske Svete Gore po tragu ruševina starih manastira” junaci ove, koliko neobične toliko dragocene knjige bogoslova Dragića Ilića, današnjem čitaocu nanovo otkriva skoro zaboravljeni geografski i duhovni prostor jedne od „Kapija Srbije”.
Sa uverenjem, koje se na završetku knjige iskazuje u poenti, da je život „u stvari, meandričan”, ovo književno hododarje, u zanimljivim i slikovitim pripovestima, oživljava prizore istorijske i verske nacionalne prošlosti. A ti „prizori” su narativno funkcionalno pojačani mitskim slikama i sugestivnim poređenjima sa delima klasične starine.
Podstaknuto isihastičkim molitvenim tihovanjem, kompoziciono ujednačeno i značenjski polivalentno, evokativno pripovedanje u MOJSINjSKIM MEANDRIMA Dragića Ilića sadrži i ono neimenljivo, a delotvorno od patine i draži drevnog, prvobitnog. Ono što se u životu prepoznaje i oseća i kao dragocenje, sa duhovnom radošću, smerno prinosi „na prolazni dar radi Neprolaznog”.

Додатне информације